Namibia

Oficjalna nazwa: Namibia, Republika Namibii
Oryginalna nazwa: Republic of Namibia
Stolica: Windhuk
Ludność: 2 089 000
Powierzchnia: 825 418 km²
Język: angielski
Waluta: 1 dolar namibijski (N$) = 100 centów
Największe miasta: Windhoek, Walvis Bay, Swakopmund, Luderitz, Rundu, Oshakati, Katima Mulilo, Rehoboth, Otjiwarongo, Grootfontein, Tsumeb i Keetmanshoop


Mapa Namibii
Namibia mapa

Namibia to bardzo słabo zaludniony kraj do niedawna znany pod nazwą Afryki Południowo-Zachodniej. Po uzyskaniu niepodległości od RPA w tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątym roku Namibia staje się z każdym rokiem coraz biedniejszym i coraz bardziej zapomnianym krajem.

Warunki naturalne.

Największą część kraju stanowi rozległy płaskowyż, którego najwyższy punkt, Brandberg, osiąga ponad dwa i pół kilometra wysokości nad poziomem morza. Zachodnia część kraju położona na wybrzeżu ma charakter pustynny, jednak na południu i południowym zachodzie nawet mimo niesprzyjającego klimatu znajdują się eksploatowane złoża diamentów. Sumy opadów wzrastają wraz z przesuwaniem się na wschód i na północ, dochodząc do pięciuset milimetrów milimetrów nieopodal kotliny Kalahari.

Historia koczownicza.

Pierwszymi osadnikami na terenie dzisiejszej Namibii byli prawdopodobnie Buszmeni, o których wiadomo jedynie, że mieli osiedlić się na tych terenach w pierwszym tysiącleciu przed naszą erą, a w pierwszym tysiącleciu naszej ery Buszmeni San zostali wyparci przez lud Sana, a Hotenoci opanowali północ i północny wschód kraju. Namibia długo nie musiała mierzyć się z kolonizatorami, bo teren tam jest trudno dostępny i klimat nie sprzyja ekspedycjom. Ludy Namibii aż do osiemnastego wieku nie zostały podporządkowane przez żadne z mocarstw kolonialnych, aż do momentu zajęcia Halifaxu przez Holendrów a następnie Brytyjczyków. Od końca dziewiętnastego wieku terytorium dzisiejszej Namibii znajdowało się pod władaniem niemieckim, a po I Wojnie Światowej zostało terytorium mandatowym RPA, do której następnie zostało inkorporowane, aby w latach sześćdziesiątych przetrwać w tej postaci separatystyczny ruch komunistyczny i uzyskać niepodległość w tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątym roku. Właściwie do tego czasu Namibia była zamieszkana głównie przez ludy koczownicze, a i kolonizatorzy zakładali jedynie nieliczne miasta. W związku z tym ciężko tez oszacować dokładnie liczbę mieszkańców Namibii- spis powszechny w warunkach koczowniczych jest niemożliwy.

Językowy zawrót głowy.

Oficjalny język Namibii to angielski. Do uzyskania niepodległości funkcję tę pełniły języki niemiecki i afrikaans. Obecnie ten ostatni jest znany siedemdziesięciu procentom ludności, a dla co drugiego Namibijczyka jest językiem naturalnym, natomiast trzydzieści procent ludności posługuje się językiem niemieckim. Większość rdzennych mieszkańców posługuje się jednak językami z grupy ovambo i nama, a tylko dla jednego procenta językiem naturalnym jest angielski. Co dziwniejsze, aż sześćdziesiąt procent Namibijczyków pochodzenia europejskiego za swój język uznaje afrikaans, ponad jedna trzecia- niemiecki i niespełna jeden na dziesięciu- angielski. Do tego trzeba zaznaczyć, że plemiona koczownicze posługują się różnymi dialektami, które często są mieszaniną słów ze wszystkich języków, a z kolei w innych przypadkach pochodzą z języków zupełnie innych grup, na przykład północnoafrykańskich. I dziwi tylko fakt, że w tej lingwistycznej różnorodności można się porozumieć. Tak duża różnorodność językowa przekłada się także na różnorodność rytuałów i zwyczajów, choć te rzadko są praktykowane publicznie: tutejszy protestantyzm jako religia dominująca, nie jest tożsamy z protestantyzmem europejskim, ale jest efektem wzajemnego oddziaływania lokalnych kultów animistycznych z kościołem protestanckim. Oddziaływania te są zresztą widoczne do dziś i wierzenia przynajmniej kilkunastu grup religijnych przenikają się wzajemnie i oddziałują ze sobą.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *